CHUNGKING EXPRESS

(1994, Kar Wai Wong)

Ondanks dat de nummers Things In Life van Dennis Brown en California Dreamin’ van The Mamas and the Papas nog dagenlang nazeuren, is Chungking Express een aangename, gevoelige en gevatte film.

Vooral de visuele elementen en de vele symbolische aspecten blijven hangen. Een voorbeeld hiervan is het joggen van politieagent 223. Dit doet hij wanneer hij zich verdrietig voelt, om zijn emoties op orde te krijgen. Het overtollige vocht dat zich binnen hem ophoopt, uit zich dan in zweetdruppels in plaats van in tranen. Origineel en grappig.                

Verdriet uit zich ook in het appartement van politieagent 663. Hij probeert de leegte die zijn ex-vriendin heeft achtergelaten te kanaliseren, door alledaagse voorwerpen mee te laten delen in zijn verdriet. Uit een druppelende handdoek haalt hij troost; hij is niet de enige die de warmte en aanwezigheid van z’n ex-vriendin mist.

Beide voorbeelden verwijzen tevens naar eenzaamheid. Zowel agent 223 als agent 663 lijken, in eerste instantie, na het einde van hun beide relaties niemand meer te hebben bij wie ze kunnen uithuilen. Een manier waarop dit geïllustreerd wordt is het versneld afspelen van de omgeving, terwijl beide mannen in slow motion bewegen. Het leven gaat door en ze worden door niemand opgevangen, ze worden eerder opgeslokt in de grote mensenmassa.                         

Deze shots lijken met de blik van nu redelijk cliché en achterhaald. Samen met het gebruik van voice-over, leggen deze shots de emotie die de kijker dient te voelen er te dik bovenop. Denk aan de scène waarin agent 663 achter de jukebox staat en vertraagd beweegt, terwijl de voorbijgangers versneld bewegen. Het zorgt voor een te melodramatisch effect. Zo ook wanneer hij aan de bar zit bij Faye.                                                                                              

Het regelmatig gebruik van voice-over zorgt ervoor dat de kijker bepaalde emoties of gevoelens beter kan plaatsen of duiden. Dit zorgt voor minder identificatie met de personages. Het legt de kijker panklaar uit wat de personages voelen en waarom ze dat voelen.                       

Ook het gegeven dat grote multinationals als McDonald’s en Coca-Cola regelmatig in beeld komen, kan verwijzen naar het concept wereldstad/miljoenenstad waarin iemand eenvoudig kan verdwijnen in de massa. En dus kan vereenzamen zonder dat dit opgemerkt wordt. Al kan dit ook een simpele vorm van product placement zijn.

Zoals eerder genoemd, zijn het vooral de twee meest gebruikte muzieknummers die bijblijven. Ze zorgen voor een bepaalde sfeer, maar zijn vooral heel erg nadrukkelijk aanwezig en storend. Een kleine irritatie, in een verder soepele en vlekkeloze film.